Á þessum tíma sökk ég í djúpt þunglyndi og kvíða, ástand sem hefur reglulega dúkkað upp hjá mér síðan ég man eftir mér. Ég fór á þunglyndislyf, kvíðalyf og svefnlyf. Búinn að vera á sterkum verkjalyfjum í 5-6 ár. Ósigur 1.

Eftir þessa aðgerð fóru fleiri meiðsl að koma í ljós í skrokknum. Meiðsli sem ég hafði þróað með 15 mánaða hækjunotkun, en það er alls tíminn sem ég hef eytt á hækjum undanfarin 15 ár, einn mánuð á ári sagði við mig mæt kona um daginn! Og þá er ég ekki að telja með fjöldamörg önnur tilvik sem ég hef endað á hækjum eftir. Mýmörg atvik, ekki satt mamma? Ég ákvað að leita mér hjálpar, ég þurfti á henni að halda. Góður vinur mælti með að ég myndi skoða VIRK ( http://virk.is ) en mér fannst erfitt að troða mér á kerfið, þannig að hann hringdi bara og pantaði fund hjá henni Fanney Páls hjá VIRK hérna á Ísafirði og rak mig svo af stað. Sigur 2!

Þetta var mitt mesta gæfuspor í þessum málum öllum saman. Staðan var ekki góð á þessum tíma, við vorum blönk og ég var búinn að selja mikið af myndavélabúnaði til að lifa af. Ég fékk smáaura á mánuði frá sjúkratryggingunum og eftir að þær voru búnar, fékk ég bætur frá verkalýðsfélaginu. Hrefna var enn að vinna hjá sýslumanni þá en aðeins í tímabundnu starfi, vægast sagt, að þá var lífið frekar ótryggt á þessum tíma.

Fanney hjá VIRK tók mér opnum örmum. Hún hafði margar góðar lausnir í boði og ákvað ég eftir fyrsta fund að vera bara með af öllu hjarta, all in eins og sagt er. Ég fór að sækja skemmtileg námskeið í allskonar, í boði Vinnumálastofnunnar og Hörpu Lind iðjuþjálfa, eins og t.d körfugerð, sem ég lærði hjá Vesturafl. Þar fer gott starf fram. Ég sótti líka námskeið í fyrstu hjálp og næringarfræði. Svo var ég sendur í Sjúkraþjálfun Vestfjarða, en þar tók hann Atli við mér og hefur hann komið mér á fætur aftur. Einnig fékk ég að hitta sálfræðing sem hjálpaði mjög mikið. Öllu þessu hefði ég aldrei haft efni á án VIRK og Vinnumálastofnunnar. Sigur 3!  

Þegar svo líður fram í júní fer ég á fund hjá Fanney og upp kemur í samtalinu að ég á eftir að klára sveinsprófið mitt í ljósmyndun, ég missti af prófinu sem fór fram á sama tíma og ég var í aðgerðinni. Það var í boði að mæta í ágúst og  Fanney og Harpa hjálpuðu mér mjög mikið að komast af stað í prófið og ákvað ég, svona til að gera hlutina einfalda, að fara bara á hjólinu aftur til Danmerkur! Einfalt já, nei, ekki svo mjög, en þægilegt, því þá gat ég búið hjá Sissu og Óla í Randers og ekið í skólann sem var í Viborg, alls 100km á dag. Sissa og Óli eiga sérstakan stað í hjarta mínu. Sissa passaði mig þegar ég var lítill og ákvað svo að taka við mér aftur á fimmtugsaldrinum. Óli, maðurinn hennar er kletturinn minn í Danmörku og veit ég ekki hvernig ég hefði farið að án þeirra. Ég var alls í rúma 4 mánuði inn á þeirra heimili á síðustu 2 árum. Yndislegur tími, takk fyrir hann. Ég tók prófið og náði topp einkun og er útskrifaður sem ljósmyndari! Sigur 4!

Húrra fyrir mér!

Heimferðin gekk vel og vissi ég þá af vinnu sem ég myndi ganga í, en ég starfa núna á Gamla sjúkrahúsinu við allskonar skemmtileg verkefni. Þvílík lukka að hafa ratað inn í það hús! Sigur 5!

Núna ætla ég aðeins inn á persónulegri nótur. Smá opinberun og má segja að ég sé ekkert tabú. Ég ætla bara að vera hugrakkur og segja ykkur sögu af mér og tilraunum í að skilja sjálfan mig. Síðasta vetur fáum við skilaboð frá kennaranum hennar Sögu. Kennarinn hafði grun um að Saga hefði ADHD. Saga er langt frá því að vera til vandræða, eiginlega bara til fyrirmyndar, en hefur átt erfitt félagslega. En okkur Hrefnu hafði grunað þetta sjálfum í einhvern tíma. Við ákváðum að láta slag standa og láta greina Sögu. Í greiningarferlinu þarftu að mæta á fundi með sálfræðingnum sem framkvæmir greininguna og taka próf og svara spurningum. Saga greindist með ADHD, skoraði nokkuð hátt á öllum prófum. Hún var einnig greind með mjög háa greindarvísitölu sem hafði hjálpað henni í gegnum sitt ADHD. Topp einkunnir alltaf. Bara óreiða,  tilfinningarússíbani, hvatvísi og hreyfiþörf með. Þegar ég fór í gegnum ferlið með henni fóru að renna á mig tvær grímur. Ég sá bara mig og mitt líf ljóslifandi fyrir mér. Allt átti við mig líka sem kom þarna fram. Hugsanir á milljón, hvatvísi, óróleiki, ör, þunglyndi og kvíði, ofurfókus, enginn fókus og allt í rugli og ekki í rugli, ofsaskap og jafnfljótur niður. Ég hef alltaf upplifað mig einhvernvegin öðruvísi en aðra, veit ekki hvernig ég útskýri það samt. Ég hef stundað sjálfsniðurrif síðan ég man eftir mér. Ég fór að skoða mig um á netinu, og tók allskonar ADHD próf og satt best að segja ace-aði ég þau öll. Sá svo að hér kemur af og til sálfræðingur sem gerir ADHD greiningu á fullorðnum og ég hafði samband og fékk tíma. Ég auðvitaði ace-aði þessa greiningu líka og er nú greindur með ADHD langt yfir viðmiðunarmörkum. Sigur 6!

Fyrir mig var þetta algert breakthrough, bara að fá að vita hvað þetta var sem var að angra mann alla tíð. Að það sé til heiti yfir það. Nú veit ég afhverju ég var svona brjálaður í skólanum þegar ég var yngri, hendandi borðum og stólum í allar áttir. Öll þessi slys og óhöpp vegna hvatvísi. Námserfiðleikarnir, afhverju skildi ég ekki stærðfræði, á prófum skrifaði ég nafnið mitt og labbaði út. Afhverju ég heyri stundum fólk tala við mig, en skil ekkert og er að hugsa um eitthvað allt annað á meðan, sé bara varir hreyfast. Í margmenni heyri ég bara skvaldur. Tilfinningarússíbanann minn, skapið mitt, sem hleypur með mig í gönur ( afsakið allir sem hafa lent í mér, þið vitið hver þið eruð ). Einhverntíman var sagt við mig að ef ég væri í góðu skapi, þá væru allir í góðu skapi í kringum mig, en ef ég væri í vondu skapi…

Regluleg kröss eftir ofvirknisköstin. Geta ekki lesið bækur.

Ókostir já, en líka margir kostir, eins og t.d hyper fokusinn minn, sem er í boði þegar ég hef mikinn áhuga eins og t.d í ljósmyndun eða mótorhjólum. Listræni hluti minn, ofurorkuna sem ég fæ ef ég þarf að koma einhverju í verk. Hvatvísi og hreinskilni. Kostirnir eru afar margir líka og má ekki gleyma þeim. En nú veit ég a.m.k hvað er að og get byrjað að vinna í mínum málum á réttan hátt. Við Saga ætlum að gera þetta saman með fjölskyldunni. Þess ber að geta að eftir greininguna hef ég lagt á hilluna öll þunglyndis, kvíðalyf&svefnlyf. Núna veit ég hvað var að orsaka þessa líðan og hef getað unnið með það. Ég er hættur að taka verkjalyf líka. Sigur 7!

Þetta ár hefur verið viðburðaríkt og erfitt en líka mjög gott. Eins og má sjá, þá eru þetta 7 sigrar á móti 1 ósigri. Og í upphafi þessa pistils var ég viss um að ég hefði tapað á þessu ári, en með skrifunum komst ég að öðru og fann fyrir þakklæti og æðruleysi. Maður verður meirari með árunum og er það bara gott :)

Best að minnast á: Hrefna lauk meistaranáminu sínu, fluttum í dásamlegt hús þar sem okkur líður mjög vel, eignaðist nýtt reiðhjól sem ég elska, Hrefna fékk nýja og góða vinnu, margar góðar stundir með vinum og ættingjum.

Ég á mér háleit markmið fyrir 2016. En ég ætla að setja mér nokkur þetta árið og það fyrsta er góð heilsa, því án hennar kemst maður ekki langt.

Já, ég ætla líka á skíði í vetur!

Ég ætla að létta mig um 10kg fyrir 17. mars, en þá verð ég 44 ára, ég er 90kg núna. Svo ætla ég að hlúa betur að mér og fjölskyldunni minni.

Hérna má skoða nokkrar myndir frá árinu, sumt frekar persónulegt en flest frekar skemmtilegt :)

Muna að smella á All til að sjá allar myndirnar!

Hér eru svo innilegar þakkir til:

Fjölskyldunnar, vina, allir sem standa að VIRK og Vinnumálastofnun, þó sérstaklega Fanney og Harpa Lind, Vesturafl, Sissa&Óli, starfsfólk sjúkraþjálfunar Vestfjarða, Jóna á Gamla sjúkrahúsinu og Ísafjörður, það sannast enn og aftur að hér er gott að búa.

Heilhugar nýárskveðjur og takk fyrir lesturinn –

Gústi ofvirki

Þannig að ég þakka nú bara fyrir að fara að komast af stað. Nú fer ég vonandi að komast í endurhæfingu og þá kemst maður út á meðal fólks. Að vera svona mikið heima gerir manni ekkert gott. Maður hefur kafað í dýpstu djúp meðvitundarinnar, þreifað á þunglyndi, sem er óumflýjanlegt í aðstæðum sem þessum. Ég er búinn að detta í sjálfsvorkun, kvíða og vonleysi og allskonar vesen á mér. Aðrar aðstæður í lífinu hafa líka tekið á, eins og ástvinamissir Hrefnu ásamt ýmsu öðru sem ég ætla ekkert út í hérna. Hrefna sagði við mig að þetta hlyti að vera einskonar prófraun á okkur, ég trúi henni alveg.

Ég fór til læknis um daginn í Reykjavík og náði að gista undir öðru þaki eina nótt af þessum 50 og þótti mér það afar gott, gerði ferðalagið langt og skemmtilegt, sirka 35 tíma. Fór með vini mínum honum Snorra, en hann vinnur við að keyra fluttingabíl. Þetta var mesta kikkið alla 50 dagana. Lækninum leist vel á mig, en fór svo að útskýra afleiðingar og eftirköst aðgerðarinnar, en nú er fóturinn á mér fastur, frá fyrir neðan hné og niður í tær. Eins og L. Ég þarf að læra að ganga upp á nýtt við þessar aðstæður og mun ég mjög líklega alltaf verða haltur héðan frá. Mér fannst þetta ekkert rosalegt þegar hann sagði þetta við mig, einhvernvegin bara já ok, hmmm....en svo fór þetta að síast inn og ég verð að viðurkenna að þetta tekur svolítið á mig og er ég enn að melta þetta. Ég mun þurfa að nota sérsmíðaða skó með veltibotni og kannski ég nái eðlilegu göngulagi þannig.

Nú, þegar ég er búinn að fara á botninn andlega og líkamlega, hlýtur leiðin að fara að liggja upp á við. Þangað stefni ég allavega. Margir hafa það verr en ég og við fjölskyldan, mjög margir. Nú er ég farinn að æfa hérna heima með lóðum og á gólfi og einnig útvegaði Stebbi Dan mér trimmform tæki til að þjálfa og  stækka á mér kálfann á veika fætinum, en hann er nánast horfinn og er orðinn grennri en handleggurinn á mér. Vonandi kemst ég svo að hjá sjúkraþjálfara í næstu viku og á fætur í apríl, en næsti fundur með lækni er 21 apríl.

Mér hefur þótt gott að skrifa mig út úr þessum köflum í lífinu og er þessi pistill skref í því að loka leiðindarkafla og vonandi opna nýjan og betri kafla með hækkandi sól :)

Persónuleg markmið: Jamm, vera jákvæðari, komast á skíði næsta vetur og geta ekið mótorhjóli. Leikið við börnin, tekið göngutúra. Finna hamingjuna aftur!

Læt fylgja með nokkrar myndir, en ég hef reynt að dokúmentera heimaveruna , leiðist ekki á meðan.

PS: Svo duttu inn mjög jákvæðar fréttir um vinnu fyrir Hrefnu rétt á meðan ég skrifaði þetta, kannski er taflið að snúast, við skulum sjá til. Meira um það síðar!

Í framhaldi af þessu öllu saman, hef ég ákveðið að loka stúdíóinu mínu og hætta því sem ég hef verið að gera síðastliðin ár. Hvíla mig aðeins og vonandi koma ferskur til baka. Ég ætla að reyna að fá mér öðruvísi vinnu í einhvern tíma og sjá svo til að ári liðnu, þannig að ég mun ekki taka að mér neina ljósmyndavinnu fyrr en ég tel mig tilbúinn til. Að sjálfsögðu mun ég klára allt sem lofað hefur verið. Ég ætla samt að halda áfram að selja myndir sem ég tek og hef tekið og er stefnan að búa betur um þá hnúta og vinna í þeim málum á meðan ég ligg í sófanum. Ég mun einnig taka að mér alla hönnunarvinnu, nafnspjöld, auglýsingar, plaköt og þannig lagað og er stefnan að framfleyta fjölskyldunni þannig í gegnum þetta tímabil. Mér einmitt tókst að safna fyrir fartölvu með tilboðinu mínu núna fyrir áramótin og þakka ég þeim sem versluðu af mér myndir!

Þannig að ef þið vitið um einhvern sem vantar þannig vinnu unna eða ykkur sjálfum vantar þannig vinnu unna, endilega sendið mér póst í kringum mánaðarmótin :)

Hrefna hefur verið að sækja um vinnur hérna heima og ekki fengið neitt og algeng svör eru "overqualified" vegna menntunar hennar. Hún hefur verið að vinna í Jón&Gunnu og hefur Sigga "okkar" verið dugleg að hjálpa okkur með vinnu og svo var að koma upp á að Hrefna fær tímabundna vinnu á Sýsluskrifstofunni en það er að vísu bara mánuður, en a.m.k mánuður fékk að fylgja, þannig að vonandi fær hún meira að gera þar. Við höfum ákveðið að Hrefna sæki nú um hvar sem er á landinu og ætlum við að elta vinnuna, þó okkur langi ekkert að fara, og við vonum innilega að svo fari ekki, en við lifum ekki á loftinu einu saman. Óvissan er óbærileg og höfum við fengið okkar skammt af henni.

Svo eru auðvitað ljósir punktar í þessu öllu saman, en Hrefna mun svo verja ritgerðina sína á sama tíma og ég er í uppskurði og útskrifast snemma í febrúar, húrra fyrir henni!

Og tryggingarnar bættu mér upp tjónið á myndavélinni að hluta, þurfti að bæta aðeins í til að geta keypt góða vél, en nú hef ég skipt yfir í Sony, frá Canon og ætla að taka smá séns með það svona fyrst staðan er svona hjá mér :)

Ég ákvað að skella þessu hérna öllu á einn stað því maður er sífellt að segja sömu söguna aftur og aftur þegar fólk er að spyrja og nú setja allir allt á netið :)

Svo langar mig í lokin að þakka nokkrum aðilum, þið vitið hverjir þið eruð - Takk fyrir að meta það þegar ég hef verið setja myndir á netið undanfarin ár, þið eruð yndisleg :)

Ég sendi öllum hugheilar nýárskveðjur og þakka fyrir allt á liðnum árum, persónulega og í viðskiptum.

Enda þetta svo á þessum fleygu orðum:

"Það styttir alltaf upp og lygnir"

Nú er bara að vona að tryggingarnar bæti mér tjónið, en það vill svo vel til að ég er kaskótryggður. Svo er bara að finna mismuninn og kaupa einhverja ágætis vél :)

Þar sem ég er að fara í aðgerð á fæti í fimmta sinn þann 16. janúar næstkomandi, hef ég ákveðið að reyna að safna mér fyrir fartölvu sem ég get unnið á í þá 3 mánuði sem ég er í gifsi og fastur upp í sófa. Þegar maður er í námi og vinnur fyrir sjálfan sig er erfitt að afla tekna á meðan ástandið er svona. Sér í lagi þar sem konan er við ritgerðarsmíð og óvíst með vinnu eftir áramótin. Ef ég hef hinsvegar fartölvu, þá er lítið mál fyrir mig að vinna upp í sófa heima og laus við að leiðast og þá get ég halað inn pening fyrir heimilið. Ef þig hefur einhverntíman langað í mynd eftir mig upp á vegg, eða veist um einhvern sem á það skilið frá þér, þá bið ég þig að nýta tækifærið núna :)

Ég hvet fólk til að skoða albúmin mín, flestar myndirnar sem fólk leitar yfirleitt af eru undir Scenes from places safninu og þar má finna möppur frá hinum ýmsu svæðum. Ef ykkur vantar hjálp við valið eða einhverjar spurningar vakna, ekki hika við að hringja í síma 8404002 eða senda mér email - agustatla@gmail.com.

Sendið mér svo slóðina á myndina og upplýsingar um stærð á agustatla@gmail.com.

A.T.H: Verðin hafa ekki hækkað í 3 ár.

Endilega kíkið á tilboðin hérna!

Já það er bara þannig. Undanfarin 4 ár höfum við Hrefna verið í námi, Hrefna leggur stund á lögfræði við Háskólann á Bifröst og ég skellti mér í ljósmyndanám í Danmörku. Námið mitt er lotutengt og þess á milli hef ég starfað á Ísafirði. Saga Líf kom svo með mér vestur síðasta vetur og hóf nám í Grunnskólanum á Ísafirði. Systkinin hafa tekið þessu vel, en alltaf erfitt að kveðjast.

Lífið hefur verið pínulítið flókið fyrir ökkur öll og á stundum hefur þetta reynst erfitt, sérstaklega í lotunum í Danmörku. Það kemur upp mikil heimþrá af og til og núna á endasprettinum hefur mér þótt þetta erfiðara en áður. En þessu líkur öllu í sumar, svona að mestu. Hrefna líkur meistaranáminu í endaðan júní og þá kem ég heim líka. Þá eigum við bæði eftir lokasprettinn, en hjá Hrefnu felst það í ritgerðarskrifum og í gær skilaði hún inn umsókn til meistararitgerðarskrifa, vá, það er sko fullorðins! Ég verð svo heima fram í febrúar og tek þá sveinsprófið mitt í seinustu lotunni, sem spannar 5 vikur. Hrefna útskrifast á sama tíma. Þá erum við búin!

Stefnan er sett á fluttninga vestur og höfum við fengið hús til leigu á Engjavegi 24. Sem er hús Afa&Ömmu, og líka húsið sem við Hrefna kysstumst fyrsta kossinn og hófum svona eiginlega sambúð fyrir 12 árum, allavega höfum við deilt húsi saman síðan þá :) Sverrir ætlar svo að koma og vera hjá okkur næsta vetur og ganga í MÍ. Þannig að þá verðum við öll sameinuð!

Það er gott að hugsa um allt þetta í miðri lotu, endalokin nálgast, sem þíðir aðeins eitt!

Nýtt upphaf!

Svo fer öll myndvinnsla fram þar, en þetta forrit býður upp á öflugan myndvinnsluhluta, þar má stilla háljós og skugga, alla liti, rétta af sjóndeildarhring og skera niður(kroppa) í þeim stærðum sem maður óskar, ásamt mörgu öðru. Svo skerpi ég og skelli linsuleiðréttingu á líka, þannig að það er oftast lítil þörf á að leita í annað forrit.

Eftir vinnsluna er svo unnið að því hvernig maður kemur myndinni frá sér, en Lightroom er bæði með öflugann "export" möguleika til að geyma myndina í þeirri stærð/gerð sem maður vill, og svo má líka prenta beint út úr forritinu á auðveldann hátt, með mörgum útkomumöguleikum.

Þetta ætla ég allt að fara yfir og þú lært og notað áfram á þínar myndir :)

Endilega kynntu þér námskeiðið og skráðu þig, ef þú hefur áhuga á ljósmyndun og vilt bæta við það sem þú veist fyrir!

Þetta verður fyrsta námskeiðið af nokkrum og munu þau öll haldast í hendur, en í því næsta mun ég fara á næsta skref í ljósmyndaferlinu og verður þetta námskeið frábær grunnur fyrir það.

Þetta námskeið verður haldið þann 30. nóvember 2013 á milli 13 og 17.

Kynntu þér málið!

Þeir sem þekkja mig vel vita þetta, dellan hefur alltaf verið þarna og má þá nefna að ég keypti mitt fyrsta mótorhjól, eða öllu heldur skellinöðru, fyrir fermingarpeningana mína. Reyndar keypti ég 2, fyrir heilar 17 þúsund krónur. Þetta voru 2 Suzuki TS 50, árgerð 1980 að mig minnir, fann þær í Súðavík. Átti svo hjól alla tíð fram að 2004, alls 12 talsins, en þá hófst mín eyðimerkurganga, þangað til núna!

Í sumar fór ég að skoða hjól á netinu og langaði í gamlann garm, sem þurfti að skrúfa svolítið í, fann einn á 120.000 hérna á Íslandi, en það var í fáránlega slæmu ástandi og seldi gæinn það öðrum eftir að hafa nánast lofað mér því. Ég var því eiginlega feginn, enda ekki alveg það hjól sem mig langaði í! En það triggeraði áhugann á að finna hjól enn meira og endaði það með innfluttningi á einu slíku, en fyrst ég var að þessu, ákvað ég að kaupa tegund sem ég var alltaf veikur fyrir og vanda mig aðeins við þetta. Ég talaði við minn besta vin, sem var í heimsókn hérna á Íslandi, hann Auðunn Braga, en hann býr í Bandaríkjunum. Hann féllst á að skoða hjól fyrir mig, en ég notaði Craigslist, en þar er hægt að leita svæðisbundið og leitaði ég að hjóli í nágrenni við hann. Mikill mótorhjólafrömuður í Reykjavík hafði nýlega farið þessa leið og gaf mér góð ráð í kringum ferlið á þessu. Svo heyrði ég í Atla bróðir, en hann vinnur hjá Icetransport, sem er inn/útfluttningsfyrirtæki, og skipulagði hann alla fluttninga heim, og kom hjólið með flugi núna í september. Ók því svo vestur á Ísafjörð á kerrunni hans Húlíó. Hafði ætlað mér að aka því sjálfu vestur, en flýtiþjónusta Umferðastofu virkaði ekki alveg sem skildi og því fór sem fór :)

En þetta var púsluspil sem gekk upp, réttur maður á réttum stað, alla leið!

Hjólið er semsagt Honda CB750 árgerð 1977. Hjólið er í góðu ásigkomulagi og ætla ég að gera það persónulegt og breyta því að mínum smekk. Hægt verður að fylgjast með því hér, en ég gerði Facebook Like síðu bara til að motivate-a sjálfan mig og leyfa áhugasömum að fylgjast með. Endilega kíkið, er búinn að setja upp myndasögu alveg frá upphafi og heim komið, og smá texta með :)

Hjólið hefur hlotið nafnið Druzla! 

Við Hrefna kynntumst snemma á þessari öld og urðum perluvinir og síðar par. Við höfum gengið í gegnum súrt og sætt og alltaf haldið velli. Prófað að flytja til annara landa og fylgdi hún mér í nám til Danmerkur árið 2003 og fór að leita sér að vinnu og lengi vel bar hún út blöð eldsnemma á morgnana í allskyns veðrum og svo síðar vann hún á hóteli. Afhverju er ég að minnast á þetta allt saman? Ég er bara að benda á hversu dugleg hún er, en það hefur einkennt hana í gegnum árin hversu vinnusöm og samviskusöm hún er. Aldrei er hún veik og missir afar sjaldan dag úr, ég eiginlega man ekki eftir því.

Þegar hún ákvað að skella sér í nám hvatti ég hana eindregið til þess, því það var alveg á hreinu að hún myndi massa það eins og annað. Sem hún svo gerði með útskrift sinni núna fyrir hálfum mánuði með BS í viðskiptalögfræði og tók það á svokallaðaðari hraðferð, en hún skrifaði sína ritgerð í sumar með vinnu. Náði góðum einkunum og fékk verðlaun fyrir árangurinn. Þetta hefur hún flest allt saman gert, á meðan ég hef stundað mitt nám í Danmörku og verið að vinna á Ísafirði, ein með Sögu og Ísar.

Mig langaði bara að skrifa nokkur orð til þín Hrefna mín og þakka þér falleg orð í minn garð í ræðunni sem þú hélst fyrir þína deild í útskriftinni fyrir fullum sal og fórst létt með, þegar ég sá þig halda þessa ræðu sá ég greinilega hversu langt þú ert komin og full sjálfstrausts.

Innilega til hamingju með árangurinn, ég hef fulla trú á þér, að þú takir Masterinn í vetur og rúllir honum upp, eins og öllu öðru sem þú tekur þér fyrir hendur <3

Læt svo fylgja með nokkrar myndir sem við tókum við tilefnið.

Afi&amma á Engjaveginum voru einstakt fólk, og getur maður ekki bara talað um afa án þess að hafa ömmu Eyju með, en þau voru samheldin og hamingjusöm hjón sem elskuðu okkur barnabörnin ótakmarkað. Alltaf stóð þeirra hús okkur opið og í mínum huga eru þau eins og amma&afi áttu að vera, alltaf til staðar og við vorum aldrei fyrir þeim, heldur þvert á móti sóttu þau í okkur og við í þau, þannig upplifði ég það. Þegar maður kom á Engjaveginn mátti alltaf finna ís í frystikistunni niður í kjallara, nú eða harðfisk. Inn í eldhúsi í skápnum við hliðina á ískápnum var alltaf súkkulaðifylltur brjóstsykur og svo kex í litla búrinu fram á gangi. Ekki má svo gleyma suðusúkkulaðinu, en afi elskaði suðusúkkulaði. Engjavegur 24 var sannkölluð paradís og var húsið umlukið stórum garði sem amma hugsaði um af natni og var hann fullur af blómum og trjám, ævintýralönd. Svo bjuggu Anna Lóa og Gulli, Ingibjörg, Einar og Magnús í næsta húsi og var mikill samgangur á milli. Í þessu húsi voru svo haldin "Draumapartý" en Tóti "afi", faðir Svönu(frænku) konu Magna, kallaði þetta alltaf draumapartý. Hann var ekki afi minn, en ég kallaði hann það stundum, hann var afi Hörpu, Mörtu og Höllu. Draumapartýin voru jólaboð stórfjölskyldunnar, æðislegur matur og tískusýningar, og fullorðna fólkið skálaði í litlu, þannig er það í minningunni. Mikið sakna ég þessara tíma. En draumapartýin lifa enn, þó svo við séum mörg hver um hvippinn og hvappinn :)

Afi var mér svo góður. Hann tók mig oft með í bíltúra, þá oft í nálæga firði eða víkur. Hann tók mikið af myndum og fannst mér það mjög spennandi iðja, enda gaf hann mér mína fyrstu myndavél þegar ég var smápúki. Hann þekkti hvert fjall, fjörð eða vík, og fengum við að heyra það allt, hann talaði lítið um annað í þessum ferðum. Hann elskaði Vestfirði.

Oft tók hann mig með sér í vinnuna, en hann átti og rak Netagerð Vestfjarða. Þar fékk ég að leika mér í risastóru húsinu í endalausum krókum og kimum og átti maður nokkra leynistaði þar. Svo í kaffitímunum fékk maður matarkex og g-mjólk eða Earl grey te og hlustaði á karlana segja sögur, þeir kunnu sko að segja frá! Svo um fermingu máttum við barnabörnin byrja að vinna, og vorum við all flest þarna á einhverjum tímapunkti.

Afi elskaði fótbolta, þá sérstaklega enska boltann og Arsenal að mig minnir, gæti verið rangt hjá mér, en allavega á ég Arsenal könnu frá honum, amma gaf mér hana og hún stendur hérna upp í gluggakistu, full af pennum. Hana ætla ég alltaf að eiga, þó svo ég fylgist ekkert með fótbolta og hvað þá Arsenal! En í minningunni stóð afi fyrir framan sjónvarpið, svona meter á milli. Hann var með vindil í öðru munnvikinu og lét þá í sjónvarpinu heyra það, hátt! Dásamlegur :)

Afi átti sinn þátt í að reisa skíðasvæðið á Seljalandsdal. Maður hefur heyrt margar sögur af því og hver annari ótrúlegri. Hann ók víst bara heim til manna og sótti þá óspurða, nú væri verið að reisa skíðalyftu, og menn mættu bara, möglunarlaust. Heimir Tryggva impraði á því við mig einu sinni að staurinn sem enn stendur á Gullhól, ætti að bera minningarskjöld um afa, kannski maður fari bara í málið.

Guðmundur Sveinsson var lengi í bæjarpólitíkinni á Ísafirði og var hann gallharður framsóknarmaður. Hann gaf lengi út blaðið Ísfirðing og fékk ég að bera það út og selja það um langt skeið. Ég held að afi hafi verið grænn í gegn. Hann átti meira að segja framsóknargrænt sófasett :)

Það er hægt að tala endalaust um hann afa, hjartahreinni og hlýrri mann hef ég aldrei hitt á ævi minni. Hann var hreinn og beinn. Afi er hetjan mín og ég er montinn að hann var afi minn.

Blessuð sé minning ykkar, afi&amma, ég hugsa oft til ykkar og vildi óska þess að mín börn hefðu náð að kynnast ykkur, ég segi þeim reglulega frá ykkur.